Sławić Twą Miłość… (Pnp 1,4)

7 lat temu…
Jak zauważa Peter SEEWALD: “W zbieżności dat urodzin (16IV) i wyboru Benedykta XVI na papieża (19IV) jest pewna symbolika. Dzielą je trzy dni: od narodzin Josepha Ratzingera - przyszłego strażnika wiary - do wyboru na pasterza wierzących.”.

“KIEDY SŁUCHAMY SŁOWA BOŻEGO … A MY MYŚLIMY O CZYM INNYM, NA JAKIEŻ WIELKIE NIEBEZPIECZEŃSTWO SIĘ NARAŻAMY?” (św. Hieronim)

Przytaczając wybrane cytaty o Słowie Bożym na EUCHARYSTII chciałbym zadeklamować, iż będę godności SŁOWA bronił, jak się broni CIAŁA JEZUSOWEGO. Uważam, że w dyskusji o dzieciach w kościele, o stroju, o zachowaniu każdego uczestnika Eucharystii można stosować argumenty mówiące o komforcie mówiącego i słuchaczy, można przypominać, iż w teatrze, kinie też obowiązują zasady nieprzeszkadzania, ale najważniejszym argumentem jest nie ten ukazujący emocje człowieka, ale naturę SŁOWA.

Jak powinien zareagować chrześcijanin, który dostrzeże, iż Ciało Chrystusa – Komunię, ktoś po Jej przyjęciu wyjmuje z ust i Ją depcze butami? Jeżeli rację ma św. Hieronim (a ja uważam, że tak) « Ciało Pana jest prawdziwym pokarmem i Jego krew prawdziwym napojem; oto prawdziwe dobro, zapewnione nam w życiu obecnym, karmić się Jego ciałem i pić Jego krew, nie tylko w Eucharystii, ale także przy czytaniu Pisma Świętego. Istotnie, prawdziwym pokarmem i prawdziwym napojem jest Słowo Boże, które się czerpie z poznania Pism», to jak powinien reagować chrześcijanin, gdy na Eucharystii SŁOWO kierowane do ludzi (którzy powinni być na Niej dla zbudowania siebie Chrystusem) jest przez nich nieszanowane, a także przez ich postawę deptane?

« Dlatego zawsze trzeba mieć na uwadze to, że słowo Boże, odczytywane i głoszone przez Kościół w liturgii, prowadzi do ofiary przymierza i uczty łaski, to jest do Eucharystii ». (Wprowadzenie teologiczno-pastoralne do Lekcjonarza mszalnego).

Św. Hieronim pisze: « Czytamy Pisma święte. Myślę, że Ewangelia jest ciałem Chrystusa; myślę, że Pisma święte to Jego nauczanie. A kiedy On mówi: „Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego” (J 6, 53), to chociaż te słowa można rozumieć w odniesieniu do Tajemnicy [eucharystycznej], niemniej jednak ciało Chrystusa i Jego krew są prawdziwie słowem Pisma, są nauczaniem Bożym. Kiedy obcujemy z Tajemnicą [eucharystyczną], i upada okruszyna, czujemy się zagubieni. Kiedy zaś słuchamy słowa Bożego i do naszych uszu przenika słowo Boże oraz ciało Chrystusa i Jego krew, a my myślimy o czym innym, na jakież wielkie niebezpieczeństwo się narażamy? ».

Benedykt XVI: Chrystus, rzeczywiście obecny pod postaciami chleba i wina, w analogiczny sposób jest obecny w Słowie głoszonym w liturgii. Zgłębianie sensu sakramentalności słowa Bożego może więc sprzyjać lepszemu zrozumieniu jednolitości tajemnicy Objawienia w « czynach i słowach wewnętrznie ze sobą połączonych», przynosząc pożytek życiu duchowemu wiernych i działalności duszpasterskiej Kościoła.

Czy naprawdę uczestnikom Eucharystii jest obojętne to, jak głosi się Słowo Boże i jak się Je słucha?
Czy jest to sytuacja normalna czy patologiczna?
Jeżeli głoszący ma trudności w przekazaniu Słowa, to czy my - słuchacze – nie będziemy się starali mu pomóc w tym, aby jak najlepiej mógł służyć Słowem Słowu?
Jeżeli ktoś w kościele w czasie głoszenia Słowa pozwala np. swoim dzieciom na hałasowanie, rozpraszanie innych, czy on jest w porządku wobec Słowa?
Czy nie popełnia żadnego grzechu?
A może sam nie ma ochoty usłyszeć tego Słowa, które lepiej w jego mniemaniu, aby pozostało słodką, nikomu nieprzeszkadzającą homilią?

Uważam zatem, że jeżeli jest się świadomym chrześcijaninem – to będzie się zważało na to, jak samemu najlepiej przeżyć Eucharystię i jak pomóc własnemu dziecku dorosnąć do niezasłużonego Daru słuchania Słowa i przyjmowania Go, gdy na Mszy stanie się Ciałem.

… Dziękuję Bogu mojemu, ilekroć was wspominam - zawsze w każdej modlitwie, zanosząc ją z radością za was wszystkich … Mam właśnie ufność, że Ten, który zapoczątkował w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Chrystusa Jezusa. Słusznie przecież mogę tak o was myśleć, bo noszę was wszystkich w sercu jako tych, którzy mają udział w mojej łasce… (z początku Listu do Filipian)

Niebawem umieszczę więcej zdjęć z tegorocznej Drogi Światła. Cieszę się, że sporo osób przybyło na to nabożeństwo, choć ciągle zadziwia (czyt: zasmuca) mnie fakt, iż na drogę krzyżową przybywa wielokrotnie więcej osób, niż na spotkanie ze Zmartwychwstałym. Trudno mi napisać w kilku zdaniach, dlaczego tak jest. Przyczyn upatruję w wielu aspektach. Jednym z nich jest tradycja-zwyczaj od wieków związany z drogą wielkiego postu. Droga wielkanocna to niemalże nowość. Praktykuję ją od 8 lat, gdzie będąc w Buku rozpocząłem tę modlitwę. Co zatem świadczy o naszej religijności? Czy tylko przywiązanie do tradycji narodowych, mentalnych?

DROGA ŚWIATŁA, dziś, godz. 20:00