Sławić Twą Miłość… (Pnp 1,4)

„Pragnę Kościoła biednego i dla biednych”, zapowiedział papież Franciszek.

Ubogiego należy rozumieć ewangelicznie. Dosłowność nie wyklucza dostrzeganie ubogich także tam, gdzie się dziś najchętniej u nas by ich nie widziało. Ubogi to rzeczywiście człowiek niesprawiedliwie potraktowany przez społeczny podział dóbr. Ubogi to ktoś, kto mimo swej ludzkiej godności, musi „klepać” nieludzką biedę.

Gdzie jeszcze, oprócz oczywistego materialnego ubóstwa (które w naszym kraju ma zupełnie inne oblicze i inne problemy), należy zobaczyć ubogiego?

„Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy Królestwo Niebieskie”.

Ubogi ducha to ten, który najpierw widzi, że „wszystko bez Boga, to jest nic, ale nic i Bóg to wszystko”. Ubogi to także widzący biedę swego ducha, szczególnie w sytuacji, w której ciało chce duchem rozporządzać według własnego uznania. Ubogi (a jest to wyrażenie Chrystusowych błogosławieństw) to ten, który „łaknie i pragnie sprawiedliwości”, Prawdy, Miłości.

W Europie „nowych” zasad o człowieku ewangelicznie ubogim mówi się, że jest niezdarą życiowym. Ubogi to także hamulec postępu. W ubogim widzi się ekstremistę katolickiego, który walczy o zarodki w probówce, który szczyci się prastarym narzędziem zbrodni i chce go nosić na swojej szyi. Ubogiego nazywa się nietolerancyjnym i zabiera się mu możliwość awansu, dyplomu i poklasku elit, póki nie uzna małżeństwem wymyślonego tworu.

Ewangelia na starym kontynencie wyżłobiła niezwykły dorobek. Dziś nawet ludzie nieochrzczeni przyjmują jako oczywistość dbałość o medycynę, charytatywność, godne życie. Kilka lat temu rozpoczął się jednak ostry spór o to, skąd my w Europie mamy taką wrażliwość. Na szczęście do wielu ludzi dotarła informacja, że jest to efekt chrześcijaństwa na naszych terenach od tysięcy już lat. Walka toczy się jednak dalej. Tym razem – bez wdzięczności Bogu za to, kim staliśmy się dzięki Niemu – zaczęliśmy ludzki rozum traktować jak bożka. Ci, którzy nadal odwołują się do Boga, szukając jednocześnie Prawdy w życiu osobistym, ale też na nieszczęście dla rządzących, poszukując Jej we władzy, w polityce, ekonomii, badaniach laboratoryjnych, ustawach społecznych - mają odbierane przywileje, które należą się człowiekowi bez względu na wszystko.

Sam Kościół w Europie (a właściwie chciałbym przez moment skupić się nad polską rzeczywistością) ma także swoje kłopoty z ubóstwem. Papież Franciszek, który jeszcze jako kardynał słyszał o hierarchicznym Kościele, w którym liczy się awans według standardów świata, w którym pasterz bardziej odbierany jest jak władca, niż brat, przywraca swymi gestami priorytet tego, kim wobec siebie wzajemnie jesteśmy. Jeden jest tylko Bóg, a my wszyscy równi sobie jesteśmy. Bóg nas potraktował sprawiedliwie, choć nie jednorodnie. Panu Bogu kolejne funkcje kościelne, urzędy, dekrety, kazania, potrzebne są tylko wtedy, gdy w niełatwych życiowych realiach pomagają one ludziom odnaleźć sprawiedliwość i żyć Ewangelią. Decyzje kościelne, państwowe nie mogą być selekcją ludzi, gdzie liczą się układy i znajomości. A nawet jeśli w świecie tak będzie „wśród was nie ma tak być”.

Kościół ubogi: Kościół gdzie nie marnuje się bogactwa człowieka (talentów, charyzmatów). Gdzie jedyną zależnością jest nie majątek, nazwisko, powiązania, ale chrzest, w którym wszyscy jesteśmy zanurzeni. Kościół, który swym nauczaniem, przepowiadaniem częstuje ludzi bogactwem Słowa, potęgą Ewangelii. Kościół, który rozdaje moc i siłę Wiary. Kościół, który uzdrawia ze zranień świata. Kościół, który zaraża optymizmem, ukazuje majestat Boga, przywraca szacunek do człowieka przez pilnowanie szacunku do Boga. Kościół, który wspiera odrzuconych przez pracodawców; wyśmianych przez współpracowników. Kościół, który przekonuje o wielkości każdego człowieka, który pomaga odartym z szacunku, wyśmianym z powodu życia Bożą Obietnicą.

„Pragnę Kościoła biednego…” – bo utożsamiającego się z wszystkimi, z których zrobiono błaznów, których traktuje się jak żebraków muszących łasić się wielkim tej ziemi, aby zyskać choć odrobinę ich przychylności. Kościół, dla którego największym bogactwem jest uczciwie poszukujący Chrystusa biedny, zagubiony, przygnieciony ciężarem grzechów, kłopotów i zmartwień człowiek… Kościół, który także w swoich pierwszych szeregach traktuje się jak w Wieczerniku Jezus Apostołów.